Een kampioen in deugen

Sid Lukkassen in repliek op Steven Vandenborre

 

lukkassen
Sid Lukkassen

Steven Vandenborre vatte de euvele moed op om op Doorbraak de pen tegen ondergetekende op te nemen. Zoals lezers weten uit mijn briefwisselingen ben ik wel te vinden voor een stevige polemiek, zoals ik deze met onder meer Maarten Boudry, Anton Jäger en Othman el Hammouchi heb gevoerd.
Nu laat de tekst van VandenBorre een wrange nasmaak achter. En niet omdat er nu een sterk punt wordt gemaakt maar omdat er de schijn van een punt wordt gemaakt door juist de cruciale informatie te negeren, die als algemeen bekend mag worden verondersteld.
Zodoende heeft de auteur juist
 géén moed getoond maar plaatste slechts een stoot onder de gordel die alleen deugmensen als treffer zullen tellen.

Eén willekeurige moslim
Het ging er
om dat een demonstrerende moslim verklaarde dat de islam spoedig de grootste religie zal zijn. Hij verbond dit met de wereldwijde aanwas van de moslimbevolking die ook Westerse landen zullen voelen. Volgens de moslim zou er hierdoor vroeg of laat sharia-wetgeving worden ingevoerd. Ondergetekende constateerde dat die moslim een punt heeft, waar het gangbare Europese denken over machtsverhoudingen en demografie niet op is ingespeeld.
H
et curriculum is aan een dringende herziening toe, met nu een onderliggende realistische filosofie. Vandenborre reageerde hierop met een stukje dat zich laat opsommen als volgt:
Lukkassen herleidt dit allemaal uit wat één willekeurige moslim zegt op straat, dit is stemmingmakerij en speelt nationalisme in de kaart, foei!”

“Dat betoog is gesneden koek voor Lukkassen: hij kroont de demonstrant meteen kritiekloos tot ‘koning eerlijk’ in het grote moslimland der samenzweerders.” aldus Vandenborre.

Opinieonderzoek
Let op dat geniepige woordje “meteen”. Alsof hier geen dozijn aan voorpublicaties aan is voorafgegaan – alsof dit plots uit de lucht valt!

De opzet van zijn artikel is zó leeg dat enkele citaten volstaan om het te ontkrachten. Het betoog van de ‘heerlijk eerlijke moslim’ moeten we niet zien als ‘bewijs’ voor mijn stelling. Het is louter een illustratie van wat al jaren bekend is.
Er zijn bijvoorbeeld fatwa’s die staven dat het verhandelen van vrouwen als oorlogsbuit en seksueel eigendom is toegestaan. De bronnen van het geloof zouden dus niet representatief zijn voor het geloof?

Kijk ook naar opinieonderzoek:

“De percentages van hen die overspel willen bestraffen met steniging zijn: Palestijnse gebieden 84 procent, Egypte 81 procent, Jordanië 67 procent, Tunesië 44 procent, Turkije 29 procent. De percentages van hen die afvalligheid willen bestraffen met de dood zijn: Jordanië 82 procent, Palestijnse gebieden 66 procent, Tunesië 29 procent, Turkije 17 procent. […] Onderzoek wees uit dat 84 procent van moslims in Egypte en 86 procent in Jordanië het eens waren met de doodstraf voor afvalligen. Dit werd afgezet tegen 51 procent in Nigeria en 30 procent in Indonesië (2010 Survey door PewResearch Centre).”

Of dit citaat van de gerenommeerde professor Ruud Koopmans, nota bene te vinden bij de doorgaans politiek-correcte NPO:

 

Volgens Koopmans kan vijfenveertig procent van de moslims in Nederland van Turkse en Marokkaanse komaf als ‘fundamentalistisch’ worden beschouwd. Deze groep vindt de regels van de Koran belangrijker dan de grondwet en kenmerkt zich door haat jegens andersdenkenden’, aldus Koopmans.

In september 2014 constateerde Koopmans in het programma Brandpunt dat 70 procent van de Nederlandse moslims gelooft dat de Koran boven de Nederlandse rechtstaat gaat en dat 75 procent gelooft dat er maar één interpretatie van de islam mogelijk is die iedere moslim dient te volgen. Ook dit krantenartikel is één lange opsomming van feiten die de heerlijk eerlijke moslim ondersteunen. Het zou integraal geciteerd moeten worden doch ik beperk me tot één quote:

Ruim twintig procent van de christenen denkt dat de islam uit is op vernietiging van het Westen. Omgekeerd denkt iets meer dan de helft van de moslims dat het Westen de islam wil vernietigen.


Sharia rechtbanken
Wat
 voorts de cijfers van de bevolkingsverandering betreft, daar hoeven we niet over te beginnen, zo vaak is daarover al helder geschreven. Zie ook de nauwkeurige documentatie door het Clovis Institute (over Nederland, hier België).

Mocht hij nu nog twijfelen, kan Vandenborre een lesje volgen bij Machteld Zee, die promoveerde op onderzoek naar sharia-rechtbanken in Engeland.
Inmiddels zijn
 sharia-rechtbanken daar tastbaar aanwezig en onlangs heeft een Engelse rechter er zelfs zijn oordeel op gebaseerd. Nu vernam ik uit betrouwbare bronnen dat dr. Zee inmiddels is geveld door de bakken deugkots die over haar zijn uitgestort en zich inmiddels heeft teruggetrokken uit het publieke debat.

Grenzeloze naïviteit
Als we hem puur beoordelen op zijn artikel en andere journalistieke verdiensten buiten beschouwing laten, dan is
 Vandenborre slechts de volgende kleurloze schim die zich aansluit in de rij om de laatst overgebleven moedige islamcritici een mes in de rug te steken.

Wim van Rooy wijst er terecht op dat vrijwel alle Arabische dissidenten Europa waarschuwen tegen onze grenzeloze naïviteit.

Dit brengt ons dan op het deel van het commentaar dat de academische mores betreft. De Rawlsiaanse Theory of Justice’ is inderdaad failliet – alleen al omdat orthodoxemoslims het idee van Rawls afwijzen.
R
ecent onderzoek door het SCP onderstreept toenemende strengheid waarmee moslims hun geloof beleven. In de strenge varianten van de geloofsbeleving staat de rechtgeleide goddelijke openbaring boven het democratisch vastgesteld compromis als feilbaar mensenwerk.
De botsing tussen politieke theologie en het Rawlsiaanse model is een bekend standaardprobleem – in die zin reproduceert Rawls’ model diezelfde sociaalliberaal-democratische waarden als dat het veronderstelt. Daarnaast is Rawls’ “sluier van onwetendheid in de islam sowieso de boerka.


Het ondermijnen van zo’n
 Rawlsiaanse consensus waarin iedereen elkaar wat gunt blijkt uit het dossier van de donorregistratie: Nederlandse moslims zijn aanwijsbaar terughoudender met het afstaan van organen.

Er is dit belangrijke onderzoek over het verdwijnen van solidariteit in een multiculturele situatie. Het heet ‘Ethnic Diversity and Social Trust: A Narrative and Meta-Analytical Review’ (in september 2019 gepubliceerd door Peter Dinesen, Merlin Schaeffer en Kim Sønderskov). Het wekt geen hoopvol vooruitzicht maar roept eerder de volgende zegswijze op: in a multicultural society you vote according to your race and religion.


Scheidingslijnen
Als de verdieping van de islam aanhoudt – en het is evident dat de overhe
id hier geen greep op heeft, en dat er nog niet het begin is van een discours om deze greep te krijgen – zullen de scheidingslijnen tussen bevolkingsgroepen dieper worden. Daarom is het belangrijk dat de academische wereld stevig wordt doorgespoeld, en dat de islam met meer realisme wordt benaderd.

 

Vandenborre noemt mijn denken scherpzinnig” – of dat oordeel terecht is of onterecht moet de lezer zelf bepalen. Op mijn beurt kan ik over zijn artikel uitsluitend zeggen dat het ongeïnformeerd en onzorgvuldig is.
Hij slingert er slinkse signaalwoordjes in zoals extreemrechtse interviewer. Alleen omdat het The Rebel betreft: dat is alternatieve media en dat is Doorbraak.be ook.
Als hij consequent is in zijn denken dan is Vandenborre, door daar te publiceren, óók extreemrechts.


Vals frame
Had hij bijvoorbeeld mijn
 brief aan Jan Cornillie gelezen, dan had hij geweten dat ik mijzelf niet met het nationalisme identificeer. Gedroomde eindstrijd is al helemaal een vals frame. Want dit is geen droom of utopie maar eerder een dystopie, die door de moedwillige blindheid van de gevestigde orde naderbij komt.
Vandenborre suggereert dat ik nooit over de mogelijkheid van een Verlichte, Europese islam zou hebben nagedacht – alsof ik deze mogelijkheid ondoordacht ter zijde schuif. Dit jaar publiceerde ik er nog over op Doorbraak!


En dan het flauwe commentaar dat de lezer zelf moet uitzoeken wat ik bedoel met mijn verwijzing naar o.a.
 Niccolò Machiavelli en Carl Schmitt. Ik zeg flauw omdat aan alles duidelijk is dat zo’n uitdieping niet de doelstelling was van mijn artikel. Het is een beknopt overzichtsartikel dat als lichtbaken dient voor zij die inhoudelijk zijn ingewijd: de nadere duiding van zulke denkers treft u in andere stukken.


Vandenborre
 noemt mijn stuk “gemakzuchtig – echter ik moet u te verstaan geven dat tegen de achtergrond van het huidige tijdsgewricht niets gemakzuchtiger is dan deugen, en niets zwaarder valt dan niet-deugen. De strijdbare passie die nodig is om bij elke waanzin weer in de pen te klimmen, in plaats van moedeloos ineen te storten, wel die geestesstrijd is alle behalve een kwestie van gemakzucht. De prijs die men echter betaalt voor het deugen is de prijs van de authenticiteit.


In
 zijn bio noemt hij zich “jurist in opleiding”  misschien dekt deuger in opleiding” de lading beter. Zijn apologetische stuk lijkt vooral te hengelen naar schouderklopjes door fellowtravellers van de multiculturele heilstaat.

 

Volg Sid Lukkassen via zijn nieuwsbrief en uiteraard waardeert hij ook uw steun voor zijn werk via BackMe zeer hartelijk.

Sid Lukkassen, zondagsrede, 4/11/20193

 

2 gedachten over “Een kampioen in deugen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s